Początki dializowania pacjentów i ich reakcje psychologiczne

Rozpoczęcie dializy jest dla pacjenta kolejnym, potężnym czynnikiem reaktywnym mogącym wywołać reakcję depresyjną. Pacjent psychologicznie przystosowany już do życia z przewlekłą chorobą i wynikających z tego powodu ograniczeń, zaczyna kolejny, trudniejszy etap zmagania się z chorobą. Na pewno pełen jest lęku, jak będzie żyć dalej. Świadomy jest czekających go kolejnych ograniczeń życiowych oraz codziennych uciążliwości.

Depresja jako skutek rozpoczęcia dializy

Obserwując grupy osób dializowanych w okresie kilku lat, tylko u nielicznych chorych, jak pokazują badania można zaobserwować głębokie reakcje depresyjne wywołane rozpoczęciem dializ. Tłumaczyć to należy dobrym przystosowaniem się do przewlekłej choroby długo trwającej przed dializowaniem. Pacjenci, w miarę postępu choroby, oswajają się z koniecznością rozpoczęcia w pewnym momencie dializowania. Głębokich reakcji depresyjnych należy spodziewać się u chorych, którzy po ostrej niewydolności nerek muszą pozostać długotrwale dializowani.

Istotnym czynnikiem poprawiającym adaptację jest nadzieja na przeszczepienie nerki. Ponieważ nasze możliwości w tym zakresie są ograniczone, nie powinniśmy tej nadziei przesadnie rozbudzać, ale jednocześnie nie wolno nam nikogo nadziei pozbawiać.